ای عزیزجان من

من برای مرگ خود یک بهانه میخواهم

یک بهانه پوچ عاشقانه میخواهم

ازغمی که میدانی با توبودنم مرگ است

بی تو بودنم هرگز

گربهانه این باشد من بهانه میگیرم

عاشقانه میمیرم

مرگ آن نيست که در قبر سياه دفن شوم مرگ آن است که از خاطر تو با همه ي خاطره ها محو شوم

سلام رهگذر                                                                                              

                  خوش آمدی به خلوت این راه خالی از عابر
                                                                        

                                          خوش آمدی به هیاهوی این سکوت بی وقفه

                         صدایت آشناتر از آشناست                                         

                                                                 باور کن ... دلم تکانی خورد

تو از کدام سپیده طلوع کرده ای که می دانی : برای ظلمت شبهای من ستاره کافی نیست؟

        تو موج پر تب و تاب کدام دریائی که باز می دانی :
         رکود یکسر این زندگی به دست طوفانیت شکسته خواهد شد.

امشب مرا حال خوشی دست داد.......دلم دوباره تو را جستجو می کرد...........
 ازپس اتاق کوچکم به ماه خیره شدم تا نشانی از تو بیابم..............
هوا تاریک بود ولی ماه می درخشید.................
دلم ارام نگرفت.............
قلبم را سنگین احساس می کنم..........به شدت می زند.........
یک لحظه ارام ندارد ................فکرم یک لحظه از یاد تو نمی رود.........
من تلخی این اندوه را دوست دارم چون تو در ورای انی..... 

درگوشه دلم نام تو نقش بسته......... من اندوه عشق تو را به جان خریدارم.......
هر چند تو را ندیده ام ونخواهم دید...............اما از طریق قدرت عشق تو را
می ستایم.............از طریق قدرت تله پاتی.......تو را می بویم............
از عمق جان برایت خوشبختی آرزو می کنم.............
امیدوارم تو به قله ارزو یت برسی و به هر چی دلت می خواهد برسی............
شب تاریک و بیم موج گردابی چنین حائل
کجا دانند حال ما سبکباران ساحل ها
حضوری گر همی خواهی از او غافل نشو............
متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها

و عشق کافی نیست...........................................................
چون دل ما به اندازه تمامی هستی است...................
و عشق کافی نیست........
چون.............

بغض گریه تو چشمام حرف های درد روی لبهام...........
چطوری باید بگم من بی تو دنیا را نمی خوام........

همیشه سبز می خشکد...

همیشه ساده می بازد..

همیشه لشکراندوه به قلب ساده می تازد.

گذشت لحظه هاي با تو بودن
و در پاييز عشقمان
نامي از دوست داشتن باقي نماند
چقدر زودگذر بود قصه من و تو
و در آنروز که دست بي رحم تقدير
درو کرد گندمزار دلهايمان را
و تهي شد همه جا از عطر گل عشق
و در کوچ پرنده هاي غمگين
در آن کوير آرزو
شاعري دل شکسته و تنها
مي نوشت شعري به ياد با هم بودن ها
شعري براي خشکيدن گلهاي عشق در مزرعه دوست داشتنها

قطره اشکي به ياد همه خاطره ها ....