Soon we'll come to the end of life's journey

بزودی به انتهای سفر زندگی خواهیم رسید

And perhaps never meet anymore

وشاید دیگر هر گز یکدیگر را نبینیم

Till we gather in heaven's bright city


تا زمانیکه در شهر درخشان بهشت گرد هم آییم

Far away on that beautiful shore

خیلی دور در آن ساحل زیبا

If we never meet again this side of heaven

آیا ما دوباره یکدیگر را در این سوی بهشت میبینیم؟

As we struggle through this world and its strife

در حالیکه به نزاع و زد و خورد دنیا مشغولیم

There's another meeting place somewhere in heaven

مکان دیدار دیگری در جایی از بهشت وجود دارد

By the side of the river of life

کنار رودخانه زندگی

Where the charming roses bloom forever

جایی که گلهای رز سحرانگیز برای همیشه میماند

And where separations come no more

جایی که دیگر جدایی وجود ندارد

If we never meet again this side of heaven


آیا ما دوباره یکدیگر را در این سوی بهشت میبینیم؟

I will meet you on that beautiful shore

من تو را در آن ساحل زیبا خواهم دید

... رضا

بابا آآآآآآپیدم.

 نگاهی به من انداخت وپرسید:چندسالته؟                                                                                 

به سختی آب دهانم راقورت دادم وپاسخ دادم هنوز ۲۰سالم نشده!

بابی اعتنایی گفت:فکرنکن بچه ای!

چهره ام حالت محزونی به خود گرفت.

گفتم:ولی من فکرمیکردم سن کمیه.

باتعجب ابروهاشو بالاانداخت وگفت:ولی ازتوکوچکترخیلی هاهستند.

بادرماندگی گفتم:اجازه میدی برم؟

خندید وگفت:نه عجله کن دیگر باید برویم.

لحظاتی بعد دست من دردست اوبود وازروی سرتمام آدمهای اطرافمان میگذشتیم.

جسم من روی خاک افتاده بود.

پرواز را به خاطربسپار......پرنده مردنی ست.

بر سر مزار من گریه نکنید

                                        من آنجا نیستم

                                                               من آنجا نخوابیده ام

                                                                                             من بادی هستم که می وزم

                                                              من الماسی در برفم

                                        که میدرخشم

من نوری هستم در گندمزارها

                                      من باران نرم پاییزم

                                                                 هنگامی که در بامداد

                                                                                                آرام بیدار میشوید

                                                                                                      روح من هم چون کبوتری

                                                                         آرام بال می گشاید

                                 من ستاره ای نورانی درشبم                                                     

بر سر مزار من گریه نکنید

                                 من همیشه در قلب شما زنده ام.

...رضا

آخرین دستنوشته من

طرحیست ازرویای رسیدن

که به آن می اندیشم

وامروز

غم دوری ازهم

فاصله ایست جاوید

میان آن رویای کودکانه

واین واقعیت تلخ 

اما صادقانه.... 

همچنان میان دیوارهای پوسیده ام

شعرهایم راهم انگارتودیگردوست نداری!؟

مراببخش...دلم هنوزتنهاست...تنها

اگه دستم به جدایی میرسید اونو از خاطره ها خط میزدم.