شوروشوق کودکانه ات

ادراک بی نهایتت

که سکوت را باگوشهایت میشنوی

بی قرارم کرده وسوال بهانه ایست برای شنیدن صدایت....

چه خبر؟خبری نی؟دیه چه خبر؟

 فهمیدن عشق را چه مشکل کردند

ما را ز درون خویش غافل کردند

انگار کسی به فکر ماهیها نیست

ســـــــــــــــهراب بیا که آب را گل کردند.........

زشتهایش تخصیر ماست....

درمسیرش هرچه نازیباست آن تقدیرماست....

زندگی آب روانیست روان میگذرد......

آنچه تقدیر من وتوست همان میگذرد(؟)

از خدا پرسيدم(من نپرسیدم نمیدونمم کی پرسیده):خدايا چطور مي توان بهتر زندگي کرد؟ خدا جوب داد:گذشته ات را بدون هيچ تاسفي بپذير،با اعتماد زمان حالت را بگذران و بدون ترس براي آينده آماده شو.ايمان را نگهدار و ترس را به گوشه اي انداز .شک هايت را باور نکن و هيچگاه به باورهايت شک نکن.زندگي شگفت انگيز است

فقط اگربدانيد که چطور زندگي کنيد.....

آنچه رااز زندگی آموخته ام درسه کلمه خلاصه میکنم:زنـــــــــــــــــــــدگی ادامه دارد..........

دوس دارین چن سال عمر کووونین؟چرا؟

وحشت از عشق که ننننننننننننننننننه.....ترس مافاصله است

وحشت از غصه که ننننننننننننننننننننننه....ترس ما خاتمه است

ترس بیهوده نداریم....صحبت از خاطره است

صحبت از کشتن ناخواسته ی عاطفه است

کوله باریست پرازهیچ که برشانه ی ماست

گله از دست کسی نیست مقصر دل دیوانه ی ماست

هومیتای عزیزم تسلیت عرض میکنم...روح داداش هوتنت شاد

پیام بازرگانی: روز زن...مادرزن...پدرزن....خواهرزن....برادرزن...آمپول زن...جرزن...راهزن....مخزن...تیغزن.....پنبه زن....سوزن...بزن....نزن...بیزن...بزن....مبارررررررررررررررررک

 رفیـــــــــــــــــــــــــق بی کلک مادر

بی نگاه عشق مجنون نیز لیلایی نداشت
                                بی مقدس مریمی دنیا مسیحایی نداشت

                                         بي تو اي شوق غزل‌آلوده‌ي شبهاي من
                                                                          لحظه‌اي حتي دلم با من هم‌آوايي نداشت

                                                      آنقدر خوبي که در چشمان تو گم مي‌شوم
                               کاش چشمان تو هم اينقدر زيبايي نداشت!

اين منم پنهانترين افسانه‌ي شبهاي تو

                    آنکه در مهتاب باران شوقِ پيدايي نداشت
                              در گريز از خلوت شبهاي بي‌پايان خود
                                               بي تو اما خوابِ چشمم هيچ لالايي نداشت

                                                     خواستم تا حرف خود را با غزل معنا کنم
                                                                          زير بارانِ نگاهت شعر معنايي نداشت

                                                   پشت درياها اگر هم بود شهري هاله بود
قايقي مي‌ساختم آنجا که دريايي نداشت